Home ข้อคิด หากคุณเป็นคนซื่อสัตย์ เวลาจะคัดสิ่งดีๆ จะมาหาเอง

หากคุณเป็นคนซื่อสัตย์ เวลาจะคัดสิ่งดีๆ จะมาหาเอง

“ซื่อสัตย์” ถูกหนุ่มน้อยนามว่า “ฉลาด” ทิ้งลงทะเล

ซื่อสัตย์พย าย ามว่ายน้ำจนมาถึงเกาะแห่งหนึ่ง เมื่อขึ้นฝั่งได้ซื่อสัตย์ก็นอนพักอยู่บนหาดทราย

เค้าพย าย ามคิดหาวิธีที่จะกลับขึ้นแผ่นดินใหญ่ สิ่งที่ซื่อสัตย์หวังก็คือเรือสักลำที่ผ่านมาทางนี้บ้าง

อยู่ ๆ ซื่อสัตย์ก็ได้ยินเสียงเพลงแววมาแต่ไกล เขารีบลุกขึ้นและมองไปยังต้นเสียงนั้น

มีเรือลำหนึ่งกำลังมุ่งมายังเกาะนี้ บนเรือลำนั้นมีธงผืนเล็กโบกสะบัดอยู่ บนธงนั้นเขียนคำว่า “ความสุข”

ที่แท้เป็นเรือของ “ความสุข” นั่นเอง

ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียกความสุข “ความสุข ความสุข ผมคือซื่อสัตย์ คุณช่วยพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม”

เมื่อความสุขได้ยินก็พูดกับซื่อสัตย์ว่า “ไม่ได้ ๆ หากผมพาคุณขึ้นมาด้วยผมจะหมดสุข เพราะผู้คนมากมายในสังคมยุคนี้

พอพูดความจริงแล้วกลับไม่มีความสุขเลย ขอโทษนะซื่อสัตย์ผมรับคุณขึ้นมาไม่ได้” พูดเสร็จความสุขก็จากไป

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง “ตำแหน่ง” ก็ผ่านมา

ซื่อสัตย์ตะโกนเรียก “ตำแหน่ง ตำแหน่ง ผมคือซื่อสัตย์ ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม”

พอตำแหน่งได้ยินก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออกไป จากนั้นก็หันมาพูดกับซื่อสัตย์ว่า

“ไม่ได้ ไม่ได้ ซื่อสัตย์ คุณจะขึ้นมาอยู่กับผมไม่ได้ คุณรู้ไหมกว่าผมจะได้ตำแหน่งนี้มามันย ากเย็นเพียงใด

หากผมพาคุณมาอยู่ด้วยเดี๋ยวผมก็ซวยนะสิ เดี๋ยวผมจะสูญเสียตำแหน่ง ยังไงผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ”

ซื่อสัตย์น้ำตาคลอเบ้า มองตำแหน่งที่รีบออกเรือจากไปอย่ างสิ้นหวัง รู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่ างยิ่ง

แต่สิ่งที่มันทำได้ก็เพียงแค่รอ รอ และก็รอเท่านั้น อยู่ ๆ ท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะเข้ากันนักก็แว่วดังขึ้น

เรือลำหนึ่งบรรทุก “แข่งขัน” เป็นจำนวนมากผ่านมา

ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียก “แข่งขัน แข่งขัน ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม”

“คุณเป็นใคร คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา” แข่งขันตะโกนถามมา

ซื่อสัตย์ไม่อย ากพูดอะไรมาก เพราะเกรงว่าจะพลาดโอกาสเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

แต่ซื่อสัตย์ก็คือซื่อสัตย์ “ผมคือซื่อสัตย์” เขาตอบ

“ห๊า คุณคือซื่อสัตย์ หากพวกเรามีคุณอยู่ด้วย เราจะแข่งขันเอาชนะอะไรกับใครที่ไหนได้”

พูดเสร็จแข่งขันก็หันหัวเรือจากไปอย่ างรวดเร็ว

ในขณะที่ซื่อสัตย์กำลังสิ้นหวังนั่งคอตก อยู่ ๆ ก็มีน้ำเสียงอันเมตตาดังขึ้นว่า “ลูกเอ๋ย ขึ้นเรือเถิด”

เมื่อซื่อสัตย์เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นผู้เฒ่าผมขาวโพลนคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือ

“ฉันคือผู้เฒ่าแห่งกาลเวลา”

“ทำไมท่านต้องมาช่วยผมครับ” ซื่อสัตย์ถามออกไปด้วยความสงสัย

“มีแต่กาลเวลาเท่านั้นที่รู้ว่าซื่อสัตย์มีค่ามากเพียงใด” ผู้เฒ่าแห่งกาลเวลาพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม

บนทางกลับคืนฝั่ง ผู้เฒ่าแห่งกาลเวลาได้พูดกับความสุข ตำแหน่ง แข่งขัน ที่ต่างก็เรือล่มอยู่กลางทะเ ล ว่า “เจ้าทั้งหลายจงจำไว้

หากปราศจากซื่อสัตย์แล้ว ความสุขจะอยู่ได้ไม่นาน ตำแหน่งที่ได้มาก็เป็นตำแหน่งจอมปลอม

การแข่งขันก็มีแต่จะล้มเหลวไม่เป็นท่า”

ที่มา : nicecontentth

Load More Related Articles
Load More By admin01
Load More In ข้อคิด

Check Also

ผู้หญิงที่ใจเย็น พบเจออะไรก็รับมือได้ เขามักจะคิด 5 ข้อนี้

1.เมื่อใดที่เธอโมโหลองนั่งนิ่ง ๆ ทบทวนดูว่าเ วลาที่เหลื … …